STOPY, KTÓRE MIERZĄ CZAS
Irlandzki taniec stepowy: historia, buty i Riverdance
Gdzie narodził się irlandzki taniec stepowy, dlaczego tancerze utrzymują górną część ciała nieruchomo, jaka jest różnica między twardymi a miękkimi butami oraz jak Riverdance uczynił go sławnym.
Zobacz terminy na GetYourGuide ↗Twardy but vs. miękki but – w skrócie
| Odkryj magię Pragi z prywatnym przewodnikiem, który zabierze Cię do Zamku Praskiego, Katedry św. Wita i na malowniczy Most Karola. Pomiń kolejki i ciesz się kameralną atmosferą, poznając sekrety miasta, które skrywa w sobie tysiąc lat historii. | Twardy but | Miękkie buty |
|---|---|---|
| Dźwięk | Ostre, perkusyjne stukanie | Cicha lub prawie niesłyszalna |
| Czuć | Dynamiczna, rytmiczna, często zespołowa. | Lekki, baletowy, bardziej pełen gracji |
| Noszone przez | Oboje płci | Odmienny styl dla mężczyzn i kobiet |
| Związany z | Pokazy taneczne w stylu Riverdance | Tradycyjne kroki solo i slip-jig |
Skąd wzięło się stepowanie
Irlandzki taniec stepowy ma swoje korzenie w formach tanecznych nauczanych na wiejskich terenach Irlandii co najmniej od XVIII wieku przez wędrownych „mistrzów tańca”, którzy przemieszczali się między wioskami, ucząc kroków w kuchniach, na skrzyżowaniach dróg i podczas lokalnych spotkań, często za opłatą. Tradycja ta została sformalizowana i ujednolicona pod koniec XIX i na początku XX wieku, równolegle z odrodzeniem gaelickim, kiedy to organizacje promujące kulturę irlandzką zaczęły kodyfikować kroki i organizować konkursowe feiseanna — konkursy taneczne — które do dziś pozostają centralnym elementem tej sztuki, wraz z mistrzostwami regionalnymi i ogólnokrajowymi.
Dlaczego górna część ciała pozostaje tak nieruchoma
Charakterystyczna, sztywna postawa z opuszczonymi ramionami i wyprostowanymi plecami w konkursowym irlandzkim stepie — cała ekspresja skupiona w szybkich, precyzyjnych ruchach stóp — to jedna z najbardziej rozpoznawalnych cech tego stylu, choć historycy nie są zgodni co do jego jednego pochodzenia. Wyjaśnienia proponowane na przestrzeni lat obejmują ciasne kuchenne wnętrza i skrzyżowania dróg, gdzie mistrzowie tańca prowadzili lekcje, ograniczając przestrzeń do ruchu; społeczne i religijne oczekiwania powściągliwości w minionych epokach; a także po prostu sposób, w jaki ewaluacja konkursowa ewoluowała, nagradzając przede wszystkim precyzję stóp. Niezależnie od przyczyny, jest to obecnie cecha definiująca ten styl, a nie przypadek.
Twarde buty kontra miękkie buty
Tancerze stepowi pracują w dwóch różnych typach obuwia. Twarde buty mają końcówkę i obcas z włókna szklanego lub żywicy, podobnie jak buty do stepowania, i wydają ostry, perkusyjny, stukotliwy dźwięk kojarzony z układami takimi jak charakterystyczny taniec liniowy z Riverdance. Miękkie buty różnią się w zależności od płci — kobiety zwykle noszą miękkie, sznurowane „ghillies” przypominające baletki, a mężczyźni buty miękkie bliższe jazzówkom lub butom do tańca irlandzkiego — i służą do lżejszych, cichszych, bardziej baletowych kroków. Jeden spektakl lub układ konkursowy często płynnie przechodzi między oboma rodzajami, wykorzystując zmianę obuwia do przekształcenia całego charakteru tańca.
Taniec solowy step vs taniec céilí
Solo step dancing — czyli szybka, misterna praca stóp, którą większość osób kojarzy z tańcem irlandzkim — wykonuje jedna osoba, historycznie na potrzeby konkursów lub pokazów. Céilí dancing to odrębna, starsza tradycja społeczna: tańce grupowe w parach lub większych formacjach, oparte na ustalonych figurach i schematach, bliższe duchowi wiejskiej zabawy niż scenicznego występu. Oba style są autentycznie tradycyjne i oba mogą pojawić się podczas nowoczesnego wieczoru z muzyką i tańcem, ale służą różnym celom — jeden to popis indywidualnych umiejętności, drugi to wspólny, partycypacyjny taniec towarzyski.
Taniec Riverdance i moment, w którym podbił świat
Irlandzki taniec stepowy był niszowym zainteresowaniem, głównie wśród irlandzkiej diaspory, dopóki siedmiominutowy występ w przerwie, zaprezentowany podczas Konkursu Piosenki Eurowizji 1994 w Dublinie, nie zmienił tego z dnia na dzień. Układ choreograficzny oparty na muzyce Billa Whelana, prowadzony przez tancerzy Michaela Flatleya i Jean Butler, wkrótce rozrósł się do pełnowymiarowego widowiska scenicznego Riverdance, które zapoznało międzynarodową publiczność z wielkimi zespołami tancerzy poruszających się w idealnej synchronizacji, gdzie twarde buty uderzały o scenę jak jeden instrument. Do dziś pozostaje to punktem odniesienia dla większości ludzi poza Irlandią, jeśli chodzi o to, jak wygląda irlandzki taniec stepowy.