ΠΟΔΙΑ ΠΟΥ ΚΡΑΤΟΥΝ ΤΟΝ ΡΥΘΜΟ
Ιρλανδικός Στιβ Χορός: Ιστορία, Παπούτσια & Riverdance
Εκεί όπου ξεκίνησε το ιρλανδικό step dancing, γιατί οι χορευτές κρατούν ακίνητο το πάνω μέρος του σώματος, η διαφορά ανάμεσα στα σκληρά και στα μαλακά παπούτσια, και πώς το Riverdance το έκανε παγκοσμίως γνωστό.
Δείτε ημερομηνίες στο GetYourGuide ↗Σκληρό παπούτσι vs μαλακό παπούτσι, με μια ματιά
| Ανακαλύψτε την αιώνια γοητεία της Πράγας με μια ιδιωτική περιήγηση που συνδυάζει την ιστορία, την αρχιτεκτονική και την τοπική κουλτούρα σε μια αξέχαστη εμπειρία. Απολαύστε την άνεση ενός έμπειρου οδηγού που θα σας οδηγήσει στα κρυφά διαμάντια της πόλης, ενώ θα θαυμάσετε τα εμβληματικά ορόσημα όπως το Κάστρο της Πράγας και ο Καθεδρικός Ναός του Αγίου Βίτου. Με ευέλικτο πρόγραμμα και προσωπική προσέγγιση, αυτή η περιήγηση είναι ιδανική για όσους επιθυμούν να ζήσουν την πραγματική ουσία της πρωτεύουσας της Τσεχίας, χωρίς βιασύνη και με απόλυτη άνεση. | Σκληρό παπούτσι | Μαλακό παπούτσι |
|---|---|---|
| Ήχος | Κοφτό, κρουστό χτύπημα | Σιωπηλή ή σχεδόν σιωπηλή |
| Αισθάνεστε | Οδήγηση, ρυθμική, συχνά σύνολο | Ελαφρύ, χορευτικό, πιο κομψό |
| Φορεμένο από | Και τα δύο φύλα | Διαφορετικό στυλ για άνδρες και γυναίκες |
| Συνδέεται με | Χορευτικά νούμερα σε στιλ Riverdance | Παραδοσιακά σόλο βήματα και slip-jig βήματα |
Από πού προέρχεται ο βηματικός χορός
Το ιρλανδικό step dancing έχει τις ρίζες του σε χορευτικές φόρμες που διδάσκονταν στην αγροτική Ιρλανδία από τουλάχιστον τον 18ο αιώνα και μετά από περιοδεύοντες «δασκάλους χορού», οι οποίοι μετακινούνταν μεταξύ χωριών διδάσκοντας βήματα σε κουζίνες, σε σταυροδρόμια και σε τοπικές συγκεντρώσεις, συχνά έναντι αμοιβής. Η παράδοση επισημοποιήθηκε και τυποποιήθηκε στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ού αιώνα, παράλληλα με την κελτική αναγέννηση, όταν οργανισμοί που προωθούσαν τον ιρλανδικό πολιτισμό άρχισαν να κωδικοποιούν τα βήματα και να καθιερώνουν ανταγωνιστικά feiseanna — διαγωνισμούς χορού — που παραμένουν κεντρικά στην τέχνη αυτή μέχρι σήμερα, με περιφερειακά και εθνικά πρωταθλήματα.
Γιατί το πάνω μέρος του σώματος παραμένει τόσο ακίνητο
Το χαρακτηριστικό ίσιο παρουσιαστικό, με τα χέρια κολλητά στο σώμα και την πλάτη ευθεία, του ανταγωνιστικού ιρλανδικού step dancing — με όλη την έκφραση να συγκεντρώνεται στα γρήγορα και ακριβή βήματα — είναι ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα γνωρίσματα του είδους, αν και οι ιστορικοί δεν συμφωνούν σε μία και μόνη προέλευση. Οι εξηγήσεις που έχουν προταθεί όλα αυτά τα χρόνια περιλαμβάνουν τις στενόχωρες κουζίνες των εξοχικών σπιτιών και τα σταυροδρόμια όπου δίδασκαν οι δάσκαλοι του χορού, περιορίζοντας τον διαθέσιμο χώρο για κίνηση· τις κοινωνικές και θρησκευτικές προσδοκίες εγκράτειας σε παλαιότερες εποχές· και απλώς τον τρόπο που εξελίχθηκε η ανταγωνιστική κριτική, επιβραβεύοντας πάνω από όλα την ακρίβεια στα βήματα. Όποια κι αν είναι η αιτία, αποτελεί πλέον καθοριστικό χαρακτηριστικό του είδους και όχι απλώς μια σύμπτωση.
Σκληρά παπούτσια έναντι μαλακών παπουτσιών
Οι χορευτές του step dance εργάζονται με δύο διαφορετικούς τύπους υποδημάτων. Τα σκληρά παπούτσια φέρουν μύτη και τακούνι από fiberglass ή ρητίνη, παρόμοια κατ' αρχήν με τα παπούτσια του tap, και παράγουν τον κοφτό, κρουστό ήχο που συνδέεται με χορογραφίες όπως η χαρακτηριστική γραμμική χορογραφία του Riverdance. Τα μαλακά παπούτσια διαφέρουν ανάλογα με το φύλο — οι γυναίκες συνήθως φορούν μαλακά, με κορδόνια «γκίλις» που θυμίζουν μπαλαρίνες, ενώ οι άνδρες φορούν ένα μαλακό παπούτσι πιο κοντά σε εκείνο του jazz ή του reel — και χρησιμοποιούνται για πιο ανάλαφρα, πιο ήσυχα, πιο μπαλετικά βήματα. Μια μεμονωμένη παράσταση ή διαγωνιστική ρουτίνα συχνά εναλλάσσεται μεταξύ των δύο, χρησιμοποιώντας την αλλαγή υποδημάτων για να μεταβάλει συνολικά τον χαρακτήρα του χορού.
Σόλο step dancing εναντίον céilí dancing
Το σόλο βήμα-χορός — το γρήγορο, περίπλοκο πάτημα που οι περισσότεροι φαντάζονται — χορεύεται από έναν εκτελεστή τη φορά, ιστορικά για διαγωνισμό ή επίδειξη. Το céilí dancing είναι μια ξεχωριστή, παλαιότερη κοινωνική παράδοση: ομαδικοί χοροί που εκτελούνται σε ζευγάρια ή μεγαλύτερους σχηματισμούς, ακολουθώντας συγκεκριμένα σχήματα και μοτίβα, πιο κοντά στο πνεύμα ενός χορού σε αχυρώνα παρά σε μια θεατρική παράσταση. Και οι δύο μορφές είναι γνήσια παραδοσιακές και μπορούν να εμφανιστούν σε μια σύγχρονη βραδιά παραδοσιακής μουσικής και χορού, αλλά εξυπηρετούν διαφορετικούς σκοπούς — η μία είναι επίδειξη ατομικής δεξιοτεχνίας, η άλλη είναι ένας κοινός, συμμετοχικός κοινωνικός χορός.
Το Riverdance και η στιγμή που έγινε παγκόσμιο φαινόμενο
Το ιρλανδικό step dancing ήταν ένα εξειδικευμένο ενδιαφέρον, κυρίως της ιρλανδικής διασποράς, μέχρι που ένα επταλεπτό διάλειμμα-πρόγραμμα, που παρουσιάστηκε κατά τη διάρκεια του διαγωνισμού τραγουδιού της Eurovision του 1994 που φιλοξενήθηκε στο Δουβλίνο, το άλλαξε από τη μια μέρα στην άλλη. Χορογραφημένο πάνω στη μουσική του Bill Whelan και με επικεφαλής τους χορευτές Michael Flatley και Jean Butler, η παράσταση — που σύντομα εξελίχθηκε στην πλήρη σκηνική παραγωγή Riverdance — σύστησε στο διεθνές κοινό μεγάλα σύνολα χορευτών που κινούνταν σε τέλεια αρμονία, με τα σκληρά παπούτσια να χτυπούν τη σκηνή σαν ένα ενιαίο όργανο. Παραμένει το σημείο αναφοράς που έχουν οι περισσότεροι εκτός Ιρλανδίας για το πώς μοιάζει το ιρλανδικό step dancing.